KENDİNE YABANCI

Küçücük bir pencerenin arkasından seyrediyorum yıldızları. Hepsi benden çok uzak, sanki hepsi başka bir hayata ait.

Yüreğimde gizli bir sevdanın yükü ... Ve altında ezildiğim keşkeler.

Hayatımın en yalnız anlarında , kendimle yüzleşiyorum. Kendimi sorguluyorum.

Ve içimden tek bir cümle geçiyor :

Hak ettiğim bu değil, bu hayat benim değil...

Sanki benim dışımda yaşanıyor her şey. Müdahale edemiyorum. Hem her şeyin farkındayım, hem  bilinçsizce yaşıyorum bana dayatılanı.

Etrafımda bunca insan varken, 

Bu kadar yalnız olmak...

Aynı dili konuşmuyorum kimseyle.

Anlatamıyorum,

Anlaşılamıyorum.

Ama yazarken burada yalnızca ben varım.

Kağıda dökülen kelimeler tanıdık.

Beni biliyorlar,

Bana dokunuyorlar,

Ruhuma hitap ediyorlar.

Bulunduğum yere nasıl geldim?

Bugüne kadar ne yaşadım?

Hepsi bir film şeridi gibi akıp geçiyor gözerimin önünden.

Ve ben...

Kendi hayatımı bir yabancı gibi izliyorum.

Çünkü bazen insan, en çok kendi hayatına yabancı hissediyor.

Ve en ağır cümle

İçinden sessizce geçen o cümle oluyor

Bu hayat benim değil.